img
img
img
img
img

زبان فارسی و دزدان چراغ‌به‌دست

امید طبیب‌زاده

شرق: برخی دانشجویان ایرانی رشته‌های علوم انسانی که رساله‌های ارشد یا دکتری خود را در خارج از ایران به زبان انگلیسی یا به زبان‌های دیگری جز فارسی می‌نویسند، هنگام بحث درباره مسائل گوناگون مربوط به ایران و زبان فارسی، با خیال راحت از مآخذ فارسی استفاده می‌کنند، بدون آنکه کوچک‌ترین ارجاعی به آن آثار بدهند! استادان راهنما و مشاور این دانشجویان نیز که عمدتا فارسی نمی‌دانند (یا گاهی چون فقط فارسی می‌دانند، بی‌هیچ صلاحیت و تخصصی، راهنما و مشاور شده‌اند)، تمام دستاوردهای این رساله‌ها را به نبوغ و همت دانشجویان خود نسبت می‌دهند و دانسته یا ندانسته اخلاق علمی را زیر پا می‌گذارند و جمعی سارق مدرن چراغ‌به‌دست را به خیل سارقان سنتی اضافه می‌کنند! با افزایش مهاجرت جوانان به خارج، تعداد این قبیل انتحال‌ها بیشتر و بیشتر شده، به حدی که باید فکری به حال آن بشود، اما چه فکری؟ قاطعانه‌ترین طریق برای کوتاه‌کردن دست این قاطعان طریق، پیوستن ایران به پیمان حق مؤلف یا همان کپی‌رایت است که البته در شهر این نشان نمی‌بینم؛ راه دیگر، نقد این آثار و بی‌آبروکردن نویسندگان آنهاست که آن هم نیازمند امید و انگیزه منتقدان است و البته بر همه کس واضح و مبرهن است که وقتی خانه از پایبست ویران باشد، دیگر جای فکرکردن به نقش ایوان نخواهد بود! این جفا بر زبان فارسی تازگی دارد اما روزافزون است و اگر ادامه یابد کم‌کم دانشمندان ایران‌شناس و علمای علوم انسانی ما نیز به زبان انگلیسی مهاجرت می‌کنند تا دست‌کم برای افکار خود خانه‌ای امن‌تر و آسوده‌تر بیابند. زبان فارسی قرن‌هاست که زبان علم بوده و دریغ است که ویران شود! باری گرچه در قید آن نیستیم که نشنید یا شنید، اما از نفثةالمصدوری نیز «که مهجوری بدان راحتی تواند یافت چاره نیست…».

این مطلب را به اشتراک بگذارید:
كلیدواژه‌های مطلب: برای این مطلب كلیدواژه‌ای تعریف نشده.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

تازه‌ترين مطالب اين بخش
  چرا افلاطون شاعران را از مدینه فاضله اخراج می‌کند؟

فلاسفه بر آن بودند که شعر به جهت استفاده از ابهام، ایهام، دو پهلویی و سایر عناصر شاعرانه به‌ویژه استعاره نمی‌تواند مدیوم مناسبی برای بیان حقیقت باشد،

  برای همه به یک اندازه

قرارداد اجتماعی جدید برای عصر هوش مصنوعی

  راوی تلاش‌های زنان برای گریز از تنهایی

نگاهی به جهان ادبی غزاله علیزاده به مناسبت تولد ۷۵ سالگی‌اش

  خواهی نشوی همرنگ، رسوای جماعت شو

نقش شبکه‌های اجتماعی در ترویج جراحی پلاستیک

  چرا این تلخ‌ترین عکس تاریخ ژاپن است؟

عکسی که شاید بتوان آن را یکی از تلخ‌ترین عکس‌های تاریخ ژاپن نامید، قابی تکان‌دهنده از یک پسر ده ساله بود که باری به بزرگی یک کوه را به دوش می‌کشید…